online payday loans no credit check, http://xnova-24.pl/jak-skutecznie-walczyc-z-alergia-na-nikiel/

Łukasz I Górka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Łukasz I Górka
Ilustracja
Płyta nagrobna Łukasz I Górki w poznańskiej katedrze
Herb
Łodzia
Data śmierci 11 kwietnia 1475
Ojciec Jakub I Górka
Matka Dorota Górczyna
Żona

Katarzyna Dobrogostówna Szamotulska

Dzieci

Uriel Górka
Jan Górka
Jakub II Górka
Mikołaj II Górka
Małgorzata Stanisławowa Zbąska

Łukasz I Górka herbu Łodzia – starosta generalny wielkopolski oraz wojewoda poznański i dyplomata, poseł do sułtana Amurata w 1440 roku, z oznajmieniem, że Władysław III Warneńczyk jest już królem Węgier[1].

Życiorys

Syn Jakuba I z Górki (Miejskiej Górki) i jego żony Doroty. W młodości został dworzaninem królewskim (prawdopodobnie za wstawiennictwem Mikołaja I z Górki i Kórnika - kanclerza kapituły poznańskiej).

W 1428 został łożnym Władysława Jagiełły, przed 1434 otrzymał (prawdopodobnie w zastaw) starostwo kościańskie, a w 1437 lub 1438 urząd podczaszego poznańskiego. W 1440 towarzyszył Władysławowi Warneńczykowi w wyprawie na Węgry, doprowadzając posiłki z Wielkopolski, jednak przed bitwą pod Warną powrócił do ojczyzny. Po śmierci Władysława III posłował zarówno do Kazimierza Jagiellończyka jak i Bolesława IV - księcia mazowieckiego w sprawie sukcesji. Szybko został zaufanym nowego króla, w latach 1447-1448 sprawował urząd wielkopolskiego starosty generalnego (ponownie w 1451-1454 i 1456-1457), a w 1449 został wojewodą poznańskim.

Jako aktywny członek rady królewskiej popierał Kazimierza w walce z Zbigniewem Oleśnickim i małopolską opozycją. Jako zwolennik inkorporacji Prus kontaktował się z Związkiem Pruskim a w 1454 brał udział w hołdzie Gdańska. Był jednym z głównodowodzących w bitwie pod Chojnicami (18 IX 1454), a po klęsce trafił do niewoli. Więziono go w Malborku, skąd został zwolniony w 1455 roku.

Od tego momentu działał wyłącznie jako dyplomata, choć podczas wojny trzynastoletniej udzielał wojskom królewskim wsparcia finansowego. Był sygnatariuszem aktu pokoju toruńskiego 1466 roku[2]. Po wojnie rokował z Maciejem Korwinem - królem Węgier o tron czeski dla synów Kazimierza.

W 1474 brał udział w nieudolnym pospolitym ruszeniu mającym bronić południowej Wielkopolski przed najazdem Jana II Szalonego - księcia żagańskiego.

Do śmierci sprawował urząd starosty kościańskiego (jego bezwzględne ściąganie podatków wywołało bunt mieszczan w 1447) oraz pobiedziskiego. Zmarł nagle 11 kwietnia 1475, pochowano go w poznańskiej katedrze.

Żonaty z Katarzyną, córką Dobrogosta Szamotulskiego, miał synów: Uriela, Jana, Jakuba II i Mikołaja II oraz córkę Małgorzatę - żonę Stanisława Zbąskiego.

Zobacz też

Przypisy

  1. Pogląd na stosunki Polski z Turcyą i Tatarami, na dzieje Tatarów w Polsce osiadłych, na przywileje tu im nadane, jako też wspomnienia o znakomitych Tatarach polskich / przez Juljana Bartoszewicza, Warszawa 1860, s. 129.
  2. Volumina Legum, t. I, Petersburg 1859, s. 101.

Bibliografia

WIkipedia, apartamenty w Szczawnicy, endodoncja mikroskop Kraków